Geschreven door Redactie woensdag 15 februari 2012 20:21
De eerste date heb jij bedacht, de tweede date ook. Na de enthousiaste reactie bedacht je ook de derde date. En nu? Eigenlijk begin je er genoeg van te krijgen om steeds zelf het initiatief te moeten nemen.
Dus wacht je af tot je date op het idee komt. Maar na een maand...
Precies. Soms kun je lang wachten als je iemand een ultimatium stelt zonder daar iets over te communiceren. Terwijl jij zit te wachten, wacht je date ook. Want die heeft geleerd dat jij zo goed en kennelijk graag initatief neemt. Jouw gedrag heeft het laten zien. Erger nog, jij hebt dat je date geleerd: "Ik doe het wel". En toen jij na het derde afspraakje geen initiatief mee nam, voelde je date zich afgewezen. Door jou.
Zoiets kan al bij de tweede keer beginnen en dat is eigenlijk logisch. Je kent elkaar nog helemaal niet. Dus je gaat soms mee met wat de ander wil en doet. Gewoon, omdat het goed en gemakkelijk lijkt te zijn. En dat is ook zo, tot de onuitgesproken verwachtingen in de weg gaan zitten.
Als jij steeds initiatief neemt, verwacht je dat de ander dat ook wil doen. Maar die ander weet dat niet. En die ander ontdekt dat ook niet als je opeens ophoudt ermee. Het is moeilijk maar niet onmogelijk: je zult het moeten zeggen. Desnoods in een mail of sms'je: dat je het fijn zou vinden om verrast te worden door het volgende afspraakje: "Bedenk jij iets?"